Στις 15 Ιουνίου του 1839 ο αγγλικής καταγωγής μαθηματικός και αστρονόμος Sir John Herschel χρησιμοποίησε για πρώτη φορά τον όρο “φωτογραφία” ως τεχνική ή ένα επιστημονικό εργαλείο λόγω της μηχανικής της διαδικασίας.
Όμως πότε ξεκίνησε ο αγώνας με σκοπό την αναγνώρισης της φωτογραφίας ως τέχνη ; Αρχικά η φωτογραφία υπήρχε στα ανώτερα στρώματα της κοινωνίας πριν τη
διάδοση της στη μέση και τη μικροαστική κοινωνική τάξη.
Το 1831 την 28η του Ιουλίου έγινε γνωστό το ανέκδοτο ενός παριζιάνου δείχνοντας ένα πορτρέτο του και μαζί ένα πορτρέτο του βασιλιά Λουδοβίκου – Φιλίππου λέγοντας πως “Δεν υπάρχει καμία απόσταση μεταξύ του Φιλίππου και εμού!: εκείνος είναι ένας βασιλιάς – πολίτης και εγώ ένας πολίτης – βασιλιάς”. Τα λόγια και η επίδειξη των πορτρέτων από εκείνον τον
παριζιάνο είχαν στόχο να αποδείξουν πως ένας βασιλιάς και ένας μικροαστός μπορούν να απαθανατιστούν με το ίδιο μέσο, τη φωτογραφία, κάνοντας τη προσιτή όχι μόνο στα υψηλά κοινωνικά στρώματα, όπως στην περίπτωση της ζωγραφικής, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο μια διαφορετική αποτύπωση του εαυτού και αποπνέοντας περισσότερο δημοκρατικό χαρακτήρα. Η φωτογραφία αποτέλεσε το μέσο ομοιογενούς παρουσίασης μεταξύ των διαφορετικών κοινωνικών τάξεων.

Την ίδια εποχή, μεγάλη επιρροή αποτέλεσε η δημοκρατική αντιπολίτευση της κυβέρνησης. Οι εκπρόσωποι της ήταν άνθρωποι καλλιεργημένοι και με γνώσεις, αστοί που ξεχώρισαν λόγω της μόρφωσης τους και της ελεύθερης αντίληψης τους για τον κόσμο. Θεωρούνταν ως οι πιο δεκτικοί σε οποιαδήποτε εξέλιξη και ταυτόχρονα οι ίδιοι εκσυγχρονίζονταν γοργά. Λόγω της συγκεκριμένης αντιπολίτευσης, στις 15 Ιουνίου του 1839 προτάθηκε στην Εθνική συνέλευση η υιοθέτηση της φωτογραφίας από το κράτος και να της προσδωθεί δημόσιος χαρακτήρας.
Αργότερα το 1900 ο Στήβεν Στιγκλιτς θεωρήθηκε ως ένας πρωτοπόρος φωτογράφος της συγκεκριμένης δεκαετίας προωθώντας τη straight photography (καθαρή φωτογραφία) μέσω της δικής του γκαλερί “291” με έδρα τη Νέα Υόρκη και μέσω του περιοδικού Camera work, υποστηρίζοντας πως η φωτογραφία μπορεί να είναι τέχνη στηριζόμενη στα δικά της μέσα και
όχι ως μία μίμιση της ζωγραφικής.

Το 1902, η Εθνική Λέσχη Τεχνών ( Na onal Arts Club) ζήτησε από τον Στιγκλιτς τη δημιουργία μίας έκθεσης με συμμετέχοντες τους καλύτερους φωτογράφους της σύγχρονης αμερικανικής φωτογραφίας. Με αφορμή αυτής της επερχόμενης έκθεσης μερικά από τα πιο συντηρητικά μέλη της Λέσχης διαφωνούσαν μαζί του σχετικά με τους συμμετέχοντες. Τότε στις 17 Φεβρουαρίου του 1902, δύο βδομάδες πριν από την έκθεση, ο Στιγκλιτς δημιουργεί την ομάδα “Photo – seccesion” θέλοντας να αποδείξει πως πολλοί φωτογράφοι, συμφωνούν και υποστηρίζουν τις απόψεις του.

Σημαντική δεκαετία για την εξέλιξη της φωτογραφίας ήταν αυτή του 1930 με χαρακτηριστικό παράδειγμα την έκθεση του φωτογράφου Walker Evans το 1938 με τίτλο “ Αμερικανικές φωτογραφίες” που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (ΜοΜΑ) της Νέας Υόρκης. Υπήρξαν κι άλλοι σημαντικοί φωτογράφοι που συνέβαλαν στην προσπάθεια αναγνώρισης της φωτογραφίας ως τέχνη, όπως ο Ansel Adams ο οποίος πρωτοπόρησε στην αισθητική της φωτογραφίας τοπίου, ο Henri Car er – Bresson ο οποίος εστίασε στην αναζήτηση της “ καθοριστικής στιγμής” όπου ήταν επίσης γνωστός ως ο πατέρας της σύγχρονης ειδησεογραφίας, o Paul Strand με την εισαγωγή της “Καθαρής φωτογραφίας” (Straight photography), της φωτογραφίας δρόμου και τη δημιουργία του έργου του σε Νέα Υόρκη και Μεξικό που απεικόνιζε την αλήθεια των ανθρώπων και των τόπων με έντονο καλλιτεχνικό και ουμανικό τρόπο. Επίσης, άλλοι μεγάλοι καλλιτέχνες όπως ο Man Ray με τη δημιουργία των rayographs και τις σουρεαλιστικές φανταστικές εικόνες του, ο Edward Weston ιδρύοντας την ομάδα F/64 και η σημαντική επιρροή της και τέλος η φωτογράφος Dorothea Lange που μετέτρεψε το φωτογραφικό ντοκιμαντερ σε μέσο έκφρασης με βαθύ και ανθρώπινο αντίκτυπο και επίσης υποστηρίζοντας την δυνατότητα της φωτογραφίας να αφηγηθεί μία ιστορία και να επηρεάσει συναισθηματικά έντονα τον θεατή. Με τον σημαντικό αγώνα που έδωσαν οι παραπάνω και
μαζί τους και άλλοι γνωστοί φωτογράφοι, πλέον η φωτογραφία έχει λάβει επίσημα μία θέση στις καλές τέχνες, έχοντας επίσης και την ικανότητα να γίνεται κατανοητή σε οποιαδήποτε μεριά του πλανήτη κάνοντας την γνωστή και ως “παγκόσμια γλώσσα”!