Τα Χριστούγεννα του 2025 βρέθηκα στο Παρίσι και επισκέφτηκα το Musée d’Orsay. Στον 2ο όροφο ανάμεσα στους μετά-ιμπρεσιονιστές στάθηκα μπροστά στον πίνακα «Γυναίκα με μαύρο μποά» του Ανρί ντε Τουλούζ-Λωτρέκ. Το έργο είναι ζωγραφισμένο το 1892 με λάδι σε χαρτόνι.
Στον συγκεκριμένο πίνακα, το φυσικό καφέ χρώμα του χαρτονιού παραμένει ορατό.
Η γυναίκα με το μαύρο μποά και το σοβαρό της βλέμμα μου τράβηξε αμέσως την προσοχή!
Εχει εκφραστικό πρόσωπο και σκούρα μαλλιά. Φοράει ένα μαύρο μποά που αγκαλιάζει τον λαιμό της και κάνει την εμφάνισή της να μοιάζει κομψή και λίγο μυστηριώδης. Το βλέμμα της είναι σοβαρό, σαν να είναι βυθισμένη στις σκέψεις της. Δεν χαμογελά ούτε προσπαθεί να εντυπωσιάσει. Στέκεται μπροστά μας με μια φυσικότητα που την κάνει να μοιάζει αληθινή, χωρίς απλά να στήθηκε για να τη ζωγραφίσει ο Λωτρεκ.
Ο Λωτρέκ αγαπούσε να ζωγραφίζει γυναίκες από τα πορνεία του Παρισιού, όχι μόνο για την εμφάνισή τους, αλλά για να δείξει την καθημερινότητα και την ανθρώπινη πλευρά τους. Ίσως έβλεπε σε αυτές κάτι από τη δική του διαφορετικότητα και μοναξιά.
Μέσα από τα μάτια μου αυτό που είδα και με συγκίνησε ήταν πως πίσω από το πρόσωπο και το μαύρο μποά ενιωσα έναν άνθρωπο με σκέψεις, συναισθήματα και μια άγνωστη ιστορία. Κοιτάζοντάς την, αναρωτήθηκα τι μπορεί να περνούσε από το μυαλό της εκείνη τη στιγμή. Και κάπως έτσι, μέσα από έναν πίνακα τόσο απλό και αληθινό, ενιωσα πως πλησιασα λίγο τη ζωή μιας γυναίκας που έζησε πολλά χρόνια πριν από εμένα.